Sekcja lotnicza

| Sekcja lotnicza | Cropmarks | Soilmarks | Fotointerpretacja |

Działalność

Sekcja zajmuje się popularyzowaniem i poszerzaniem wiedzy z zakresu archeologii lotniczej.

1) Wykonywanie zdjęć ukośnych i wertykalnych z latawca i paraplanu.

2) Analiza i interpretacja zdjęć lotniczych pod kątem archeologii.

3) Popularyzacja metod i zastosowań archeologii lotniczej (organizacja wykładów i spotkań tematycznych).

Archeologia lotnicza

Zdjęcia lotnicze są jednym z najlepszych sposobów badania krajobrazu archeologicznego. Pozwalają na szersze spojrzenie, a także na dostrzeżenie i zrozumienie elementów, które mogą być nieuchwytne z powierzchni ziemi.  Jest to możliwe głównie dzięki tzw. cropmarks oraz soilmarks, czyli wyróżnikom wegetacyjnym oraz glebowym, które ujawniają obecność obiektów archeologicznych.

Ryc. 1 Jak powstają wyróżniki wegetacyjne i glebowe

Można powiedzieć, że archeologia lotnicza składa się z trzech elementów – rekonesans (wykonanie zdjęć z powietrza celem poszukiwania nowych stanowisk), analiza zdjęć archiwalnych oraz mapowanie stanowisk (interpretacja i ustalenie dokładnej lokalizacji). Należy pamiętać, że archeologia lotnicza nie ogranicza się jedynie do wykonywania zdjęć, lecz obejmuje także (a raczej przede wszystkim) ich interpretację pod kątem treści przydatnych dla samych archeologów.

Ryc. 2 Zdjęcia ukośne stanowiska archeologicznego o własnej rzeźbie terenowej (autor: O. Braasch)

Na potrzeby archeologii lotniczej wykonuje się dwa rodzaje zdjęć: ukośne i wertykalne. Oba te typy uzupełniają się i niosą ze sobą ważne informacje. Na zdjęciach ukośnych, dzięki cieniom, doskonale widać ukształtowanie terenu, natomiast zdjęcia wertykalne pokazują obiekt w prawdziwej skali i można ich użyć jako podkładu do mapy.

W zależności od pory roku i momentu cyklu wegetacyjnego możemy uzyskać różne zdjęcia. Nie ma określonej, najlepszej pory roku na wykonywanie zdjęć lotniczych, wszystko zależy bowiem od ukształtowania terenu, typu roślinności i pożądanego efektu.

Przykładowo wyróżniki wegetacyjne (cropmarks) są w przypadku większości roślin najlepiej widoczne na przełomie czerwca i lipca.

Ryc. 3 Wyróżniki wegetacyjne w jęczmieniu latem (autor: M. Gojda)

Zimą natomiast śnieg uwypukla rzeźbę terenu przez co widoczne są szczegóły, które latem mogą nam umknąć.

Ryc. 4 Śnieg podkreśla ukształtowanie terenu (autor: M. Gojda)

Ważna jest również pora dnia: gdy słońce jest nisko (rano lub wieczorem), cienie są długie i lepiej widać np. cropmarki w zbożu.

Ryc. 5 Długie cienie pozwalają uchwycić niewielkie różnice w wysokości zboża (autor: M. Gojda)

Warto również pamiętać o deszczach (szczególnie wiosną i jesienią gdy teren z powodu niższej temperatury wysycha wolniej), po których widoczne są wolniej wysychające w stosunku do otoczenia obiekty archeologiczne.

P O L E C A N A  L I T E R A T U R A 
  • O. Braasch, Z innego punktu widzenia: prospekcja lotnicza w archeologii, [w:] Metodyka ratowniczych badań archeologicznych, Z. Kobyliński (red.), s. 41-100. Warszawa.
  • L. Deuel, Lot w przeszłość. Opowieść o archeologii lotniczej. Warszawa 1984.
  • Z. Kobyliński, Archeologia lotnicza w Polsce. Osiem dekad wzlotów i upadków. Warszawa 2005.
  • W. Rączkowski, Archeologia lotnicza – metoda wobec teorii. Poznań 2002.
  • Biskupin… i co dalej? Zdjęcia lotnicze w polskiej archeologii, J. Nowakowski, A. Prinke i W. Rączkowski (red.), Poznań 2005.

Czytaj dalej (cropmarks) ===>

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: