Muzeum Cywilizacji Anatolijskich – Ekspedycja Turcja 2010

Położone na wzgórzu między starymi dzielnicami Ankary – Ulus i Hisar, muzeum oferuje zwiedzającym ogromną ilość zabytków z okresów od paleolitu po czasy otomańskie. Jest to niewątpliwie jeden z najważniejszych i obowiązkowych punktów na szlaku każdego archeologa przemierzającego Turcję.

Do muzeum najłatwiej można trafić idąc spod Monumentu Republiki (przedstawiającego Atatürka na koniu) w kierunku wschodnim, a następnie pod górę, w stronę cytadeli Ankary i wzdłuż jej murów ulicą Hisarparki Caddesi. Choć na terenie Ankary odnaleziono ślady osadnictwa hetyckiego, historia cytadeli sięga późnego III w. p.n.e., kiedy wzgórze ufortyfikowali Celtowie. Utworzyli oni w ówczesnej Ancyrze stolicę swojego królestwa. Obecny kształt cytadela przyjęła w XI w. n.e. za panowania bizantyjskiego władcy Michała II. Muzeum, do którego zmierzamy usytuowane jest na południowym stoku wzgórza skąd rozciąga się widok na wschodnią Ankarę.

Fot. 1. Wzgórze Hisar i cytadela Ankary.

Jak w większości miejsc publicznych w Turcji aby wejść na teren muzeum, trzeba przejść przez wykrywacz metali. Za nim znajdują się kasy oraz wypożyczalnia audio oferująca przewodniki w wielu językach, niestety nie w polskim. Po kupnie biletu i przepuszczeniu go przez obrotową bramkę, wchodzi się na teren muzeum.

Budynek mieszczący muzeum, bibliotekę, salę konferencyjną, laboratorium i pracownie konserwacji to wielka budowla pochodząca z XV wieku – jest to przekształcony targ (bedesten) zadaszony dziesięcioma kopułami. W parku otaczającym muzeum znajduje się lapidarium zawierające greckie i rzymskie zabytki. Uwagę przykuwa też kilkanaście wolnostojących, ogromnych naczyń ceramicznych (pitosów). Położona między lapidarium a ogrodem pitosów kafejka, ozdobiona kopiami reliefów nowohetyckich, oferuje turystom chwilę odpoczynku. Kolejna, położona na stoku powyżej bramy muzeum umożliwia odpoczynek w cieniu drzew pomiędzy kamiennymi zabytkami z widokiem na dachy starych dzielnic Ankary.

Fot. 2. Pitosy w parku.

Podział wewnętrzny muzeum może być początkowo nieczytelny. Na wprost od wejścia znajdują się centralna sala wypełniona zabytkami rzeźbiarskimi – posągami, ortostatami, i reliefami z epoki brązu. Na lewo rozciąga się sklepik (oferujący książki archeologiczne i historyczne, magnesy, miniaturki zabytków, torebki, kubki, t-shirty, itd.) oraz kafejka. Miłą niespodzianką jest fakt, iż można wykonywać zdjęcia (bez flasha). Zakaz fotografii jest najwyraźniej domeną krajów byłego ZSRR i ich skostniałych jednostek muzealnych. Zwiedzanie rozpoczynamy od udania się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, gdzie rozpoznajemy z daleka zabytki z Çatalhöyük.

Pierwsze pomieszczenie poświęcone jest paleolitycznym znaleziskom z jaskini Karain w Antalyi. Przegląd narzędzi kamiennych i kościanych kończymy przejściem do sali poświęconej neolitowi i znaleziskom z Çatalhöyük i Hacılar. Oprócz broni, narzędzi i naczyń można zobaczyć rekonstrukcję domu, figurkę bogini-matki oraz sławne freski, przedstawiające polowania, latające ptaki oraz leopardy. Szczególne miejsce zajmują zabytki wykonane z obsydianu – lustra, ostrza – oraz obsydianowe półprodukty.

Fot. 3. Rekonstrukcja domu w Çatalhöyük i pochówek pod posadzką.

Fot. 4. Figurka rodzącej wielkiej bogini.

Fot. 5. Fresk polowania z Çatalhöyük.

Fot. 6. Fresk leopardów i narzędzia kościane.

Fot 7. Wypolerowane lustra obsydianowe.

Okres chalkolitu i wczesnej epoki brązu reprezentują znaleziska m.in. z Hacılar, Canhasan, Hasanoğlan, Alacahöyük i Alişar. Pojawiają się tu przedmioty z miedzi i brązu – narzędzia, broń, figurki. Najbardziej reprezentatywne dla tej części muzeum są znaleziska z królewskich grobowców władców ludu Hatti z Alacahöyük. Stanowią je złote naczynia i diademy, naszyjniki, zawieszki i misternie wykonana biżuteria, ale przede wszystkim tzw. „sztandary” – dyski o symbolice solarnej i zoomorficznej, które prawdopodobnie pełniły funkcję rytualną jako ornamenty łoża pogrzebowego.

Fot. 8. Sztandar z Alacahöyük z przedstawieniem jelenia i byków.

Fot. 9. Sztandar z Alacahöyük z motywem swastyki, w tle inne sztandary z przedstawieniami geometrycznymi.

Fot.10. Sztandar z Alacahöyük z przedstawieniem jelenia.

Fot. 11. Złoty diadem z nekropoli w Alacahöyük.

Fot. 12. Oko w oko z bogiem burzy – relief z bramy królewskiej w Hattuşa.

Dział wczesnej epoki brązu od działu okresu Karum – okresu kolonii asyryjskich, oddzielony jest pochodzącym z bramy królewskiej w Hattuşa reliefem boga Szarummy, syna boga burzy Teszuba i bogini słońca Hepat. To symboliczne przejście mówi dobitnie, że wkraczamy w czasy powolnego rozkwitu imperium hetyckiego. Okres Karum to przede wszystkim zabytki pochodzące z Kültepe, starożytnego miasta Kanesz, będącego jednym z najważniejszych ośrodków handlowych środkowej epoki brązu. Wśród zabytków znajdują się tabliczki z pismem klinowym, stemple i pieczęcie cylindryczne, naczynia ceramiczne o skomplikowanych kształtach, rytony zoomorficzne, biżuteria, idole oraz hetyckie przedmioty z brązu. Wśród tych ostatnich znajduje się sztylet z imieniem króla Anitty, oraz tablica z brązu datowana na XIII w.p.n.e. z tekstem traktatu pomiędzy Wielkim Królem Tudhalyią IV a Królem Kuruntą z Tarhuntasza. Ciekawostką jest też zakonserwowany fragment tkaniny oraz tabliczki z korespondencją między egipską królową Nefertari (żoną Ramzesa II) a hetycką królową Puduhepą (żoną Hattusiliego III), sporządzone po bitwie pod Kadesz, gdzie starły się potęgi Egiptu i Hetytów. Część poświęconą Hetytom uświetniają zabytki ze stolicy imperium – Hattuşa, w tym ceramiczne przedstawienia wież i murów, figurki bóstw, stemple władców.

Fot. 13. Naczynie ceramiczne z Kültepe.

Fot. 14. Zoomorficzne rytony z Kültepe.

Fot. 15. Sztylet z brązu z inskrypcją – imieniem króla Anitty.

Fot. 16. Zachowany fragment tkaniny z epoki brązu.

Fot. 17. Brązowa tabliczka z tekstem traktatu pomiędzy Wielkim Królem Tudhalyią IV a Królem Kuruntą z Tarhuntasza.

Salę poświęconą Frygijczykom – pierwszej dużej cywilizacji powstałej na zgliszczach imperium hetyckiego – otwiera rekonstrukcja tzw. grobowca Midasa z Gordionu. Znaleźć tu można, oprócz miłych dla oka zapinek frygijskich, drewniane i kościane plakietki zdobiące meble i uprzęże końskie jak również i naczynia rytualne oraz biżuterię. Dział kończy wielki posąg Bogini Matki Kybele, głównego bóstwa frygijskiego.

Fot. 18. Rekonstrukcja pochówku z grobowca Midasa z Gordionu.

Fot. 19. Brązowe okucia mebli frygijskich.

Fot. 20. Posąg bogini Kybele.

Zmierzając w kierunku końca sali, gdzie zaczyna kusić zapach kawy parzonej w kafejce, obejrzeć można zabytki urartyjskie i lidyjskie. Reprezentują je głównie ceramika i biżuteria. Pozostaje jeszcze do zwiedzenia centralnie położone pomieszczenie muzeum. Wchodząc w tajemniczy półmrok, po chwili orientujemy się iż jesteśmy otoczeni dziesiątkami reliefów, ortostatów i posągów. Uważna lektura tablic pozwala zorientować się, iż wystawiono tu zabytki z okresu brązu (Alacahöyük), okresu państw neohetyckich (Malatya, Karkamisz, Sakçagözü) oraz charakterystyczne dla królestwa Urartu (Altıntepe, Adilcevaz, Patnos, Van). Wśród nich znaleźć możemy m.in.: reliefy wojowników i ortostaty oraz monumentalny relief bogini Kubaby z Karkamisz, bazaltowe lwy z Sakçagözü, ortostaty z Bramy Sfinksów z Alacahöyük jak i kopię samych sfinksów, frygijskie reliefy ze zwierzętami z okolic Ankary i Środkowej Anatolii. Wyjątkowo dużo miejsca poświecono wykopaliskom w Alacahöyük, które były pierwszymi badaniami przeprowadzonymi przez tureckich archeologów (i przyniosły niesamowite odkrycia). Oprócz filmu o stanowisku, można obejrzeć wspomnianą już rekonstrukcję bramy Sfinksów, a ponadto makietę prezentującą zarys hatyckiego cmentarzyska i hetyckich budynków na stanowisku.

Fot. 21. Ortostat z grajkiem i akrobatami z Alacahöyük.

Fot. 22. Relief wojowników z Karkamisz.

Fot. 23. Neohetycki relief z Karkamisz.

Fot. 24. Ortostaty neohetyckie z Karkamisz.

Fot.25. Relief procesyjny z Karkamisz (zdjęcie panoramiczne).

Fot. 26. Rekonstrukcja Bramy Sfinksów z Alacahöyük.

Naszą uwagę przykuły ponadto schody prowadzące poziom w dół. Na ich końcu zwiedzających wita posąg Dionizosa obwieszczający wejście do działu okresu greckiego i rzymskiego. Z samym posągiem wiąże się historia rodem z dobrego kryminału, mianowicie został on skonfiskowany w Szwajcarii a następnie badania w British Museum ujawniły, iż wykonano go w okresie hellenistycznym i wywieziono podczas nielegalnych wykopalisk w rejonie Burdur-Antalya. Po batalii sądowej zwrócono go stronie tureckiej by mógł w Ankarze być symbolem zwycięskiej walki z grabieżą zabytków i wielką jednostką muzealną jaką jest British Musem. W dwóch krótkich korytarzach umieszczono z jednej strony zabytki greckie, rzymskie i dział numizmatyczny (monety od greckich po otomańskie), a z drugiej znaleziska z wykopalisk w Ankarze. Niestety ta część „piwniczna” to najsłabsza część ekspozycji w muzeum. Okres grecki i rzymski to osiem gablot prezentujących kolejno: terakotowe figurki ludzi i zwierząt, ceramikę attycką, galacką, hellenistyczną i rzymską, grecką czerwonofigurową ceramiką anatolijską, małą rzeźbę statuaryczną, rzeźbę bóstw rzymskich, rzymską rzeźbę statuaryczną, stele wotywne z terenu Frygii, oraz pełne spektrum kształtów lampek oliwnych. Trochę mało, moim zdaniem i na zdecydowanie za małej przestrzeni. Pozytywnie na tym tle wyróżnia się kolekcja numizmatyczna obejmująca kilkaset monet i parę skarbów. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż obok awersów eksponowane są odlewy rewersów monet, co pozwala na pełne zapoznanie się z zabytkiem.

Fot. 27. Hellenistyczny posąg Dionizosa.

Fot. 28. Drobna grecka rzeźba portretowa.

Fot. 29. Skarb srebrnych monet.

Część poświęcona wykopaliskom w Ankarze obejmuje kolekcję ceramiki i szkła rzymskiego, drobnych zabytków ruchomych – biżuterii, brązów, zbioru figurek terakotowych oraz fragmentów posągów. Ekspozycję uzupełniają plansze ze zdjęciami wykopalisk z różnych stanowisk w Ankarze. Dział zamyka monumentalne popiersie cesarza Trajana, odkryte podczas prac na terenie łaźni rzymskich zbudowanych za czasów cesarza Karakalli w III w. n.e.

Fot. 30. Rzymskie szklane flakoniki znalezione w Ankarze.

Fot. 31. Wykopaliska w Ankarze – znaleziska rzeźb rzymskich.

Po kilkugodzinnym, zwiedzaniu można odpocząć w cieniu drzew na ławkach dziedzińca przed muzeum lub w jednej z trzech kafejek. Dla spragnionych wiedzy dostępna jest w muzeum biblioteka archeologiczna, do której wejście znajduje się powyżej budynku ekspozycyjnego. W ofercie sklepu muzealnego znaleźć można atrakcyjne pamiątki z przedstawieniami zabytków (sztandary z Alacahöyük), miniatury samych zabytków oraz książki. Część tych poświeconych Hetytom można dostać również od lokalnych sprzedawców w okolicach Boğazkale (Hattuşa) i innych stanowisk hetyckich.

Fot. 32. Przed biblioteką Muzeum Cywilizacji Anatolijskich.

Fot. 33. Taki mały, taki duży może pitos być.

Po odwiedzeniu muzeum można kontynuować zwiedzanie rzymskich pozostałości w Ankarze udając się w dół wzgórza Hisar w kierunku zachodnim, zagłębiając w wąskie i głośne uliczki dzielnicy Ulus. Kryje ona pozostałości świątyni Augusta i Romy, term rzymskich, wodociągu rzymskiego, kolumnę Juliana oraz teatr rzymski (łatwy do ominięcia podczas przemierzania Hisarparki Caddesi).

Fot. 34. Diabeł tkwi w szczegółach.

Anadolu Medeniyetleri Müzesi
http://www.anadolumedeniyetlerimuzesi.gov.tr

Gözcü Sokak No:2 06240 Ulus, Ankara
Czynne
: 8:30-17:30
Wstęp:
15TL (około 30 PLN)
Przewodnik audio:
5TL (wymagany dowód tożsamości w zastaw)
Czas zwiedzania:
1h (powoli), 3h (z dokładnym fotografowaniem)

Autor: Marcin Jaworski
Zdjęcia:
Marcin Jaworski, Alicja Wrotek

Jak Muzeum Cywilizacji Anatolijskich – Ekspedycja Turcja 2010

Autor: Marcin Jaworski

Zdjęcia: Marcin Jaworski, Alicja Wrotek

Położone na wzgórzu między starymi dzielnicami Ankary – Ulus i Hisar, muzeum oferuje zwiedzającym ogromną ilość zabytków z okresów od paleolitu po czasy otomańskie. Jest to niewątpliwie jeden z najważniejszych i obowiązkowych punktów na szlaku każdego archeologa przemierzającego Turcję.

Do muzeum najłatwiej można trafić idąc spod Monumentu Republiki (przedstawiającego Atatürka na koniu) w kierunku wschodnim, a następnie pod górę, w stronę cytadeli Ankary i wzdłuż jej murów ulicą Hisarparki Caddesi. Choć na terenie Ankary odnaleziono ślady osadnictwa hetyckiego, historia cytadeli sięga późnego III w. p.n.e., kiedy wzgórze ufortyfikowali Celtowie. Utworzyli oni w ówczesnej Ancyrze stolicę swojego królestwa. Obecny kształt cytadela przyjęła w XI w. n.e. za panowania bizantyjskiego władcy Michała II. Muzeum, do którego zmierzamy usytuowane jest na południowym stoku wzgórza skąd rozciąga się widok na wschodnią Ankarę.

Fot. 1. Wzgórze Hisar i cytadela Ankary.

Jak w większości miejsc publicznych w Turcji aby wejść na teren muzeum, trzeba przejść przez wykrywacz metali. Za nim znajdują się kasy oraz wypożyczalnia audio oferująca przewodniki w wielu językach, niestety nie w polskim. Po kupnie biletu i przepuszczeniu go przez obrotową bramkę, wchodzi się na teren muzeum.

Budynek mieszczący muzeum, bibliotekę, salę konferencyjną, laboratorium i pracownie konserwacji to wielka budowla pochodząca z XV wieku – jest to przekształcony targ (bedesten) zadaszony dziesięcioma kopułami. W parku otaczającym muzeum znajduje się lapidarium zawierające greckie i rzymskie zabytki. Uwagę przykuwa też kilkanaście wolnostojących, ogromnych naczyń ceramicznych (pitosów). Położona między lapidarium a ogrodem pitosów kafejka, ozdobiona kopiami reliefów nowohetyckich, oferujeturystom chwilę odpoczynku. Kolejna, położona na stoku powyżej bramy muzeum umożliwiaodpoczynek w cieniu drzew pomiędzy kamiennymi zabytkami z widokiem na dachy starych dzielnic Ankary.

Fot. 2. Pitosy w parku.

Podział wewnętrzny muzeum może być początkowo nieczytelny. Na wprost od wejścia znajdują się centralna sala wypełniona zabytkami rzeźbiarskimi – posągami, ortostatami, i reliefami z epoki brązu. Na lewo rozciąga się sklepik (oferujący książki archeologiczne i historyczne, magnesy, miniaturki zabytków, torebki, kubki, t-shirty, itd.) oraz kafejka. Miłą niespodzianką jest fakt, iż można wykonywać zdjęcia (bez flasha). Zakaz fotografii jest najwyraźniej domeną krajów byłego ZSRR i ich skostniałych jednostek muzealnych. Zwiedzanie rozpoczynamy od udania się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, gdzie rozpoznajemy z daleka zabytki z Çatalhöyük.

Pierwsze pomieszczenie poświęcone jest paleolitycznym znaleziskom z jaskini Karain w Antalyi. Przegląd narzędzi kamiennych i kościanych kończymy przejściem do sali poświęconej neolitowi i znaleziskom z Çatalhöyük i Hacılar. Oprócz broni, narzędzi i naczyń można zobaczyć rekonstrukcję domu, figurkę bogini-matki oraz sławne freski, przedstawiające polowania, latające ptaki oraz leopardy. Szczególne miejsce zajmują zabytki wykonane z obsydianu – lustra, ostrza – oraz obsydianowe półprodukty.

Fot. 3. Rekonstrukcja domu w Çatalhöyük i pochówek pod posadzką.

Fot. 4. Figurka rodzącej wielkiej bogini.

Fot. 5. Fresk polowania z Çatalhöyük.

Fot. 6. Fresk leopardów i narzędzia kościane.

Fot 7. Wypolerowane lustra obsydianowe.

Okres chalkolitu i wczesnej epoki brązu reprezentują znaleziska m.in. z Hacılar, Canhasan, Hasanoğlan, Alacahöyük i Alişar. Pojawiają się tu przedmioty z miedzi i brązu – narzędzia, broń, figurki. Najbardziej reprezentatywne dla tej części muzeum są znaleziska z królewskich grobowców władców ludu Hatti z Alacahöyük. Stanowią je złote naczynia i diademy, naszyjniki, zawieszki i misternie wykonana biżuteria, ale przede wszystkim tzw. „sztandary” – dyski o symbolice solarnej i zoomorficznej, które prawdopodobnie pełniły funkcję rytualną jako ornamenty łoża pogrzebowego.

Fot. 8. Sztandar z Alacahöyük z przedstawieniem jelenia i byków.

Fot. 9. Sztandar z Alacahöyük z motywem swastyki, w tle inne sztandary z przedstawieniami geometrycznymi.

Fot.10. Sztandar z Alacahöyük z przedstawieniem jelenia.

Fot. 11. Złoty diadem z nekropoli w Alacahöyük.

Fot. 12. Oko w oko z bogiem burzy – relief z bramy królewskiej w Hattuşa.

Dział wczesnej epoki brązu od działu okresu Karum – okresu kolonii asyryjskich, oddzielony jest pochodzącym z bramy królewskiej w Hattuşa reliefem boga Szarummy, syna boga burzy Teszuba i bogini słońca Hepat. To symboliczne przejście mówi dobitnie, że wkraczamy w czasy powolnego rozkwitu imperium hetyckiego. Okres Karum to przede wszystkim zabytki pochodzące z Kültepe, starożytnego miasta Kanesz, będącego jednym z najważniejszych ośrodków handlowych środkowej epoki brązu. Wśród zabytków znajdują się tabliczki z pismem klinowym, stemple i pieczęcie cylindryczne, naczynia ceramiczne o skomplikowanych kształtach, rytony zoomorficzne, biżuteria, idole oraz hetyckie przedmioty z brązu. Wśród tych ostatnich znajduje się sztylet z imieniem króla Anitty, oraz tablica z brązu datowana na XIII w.p.n.e. z tekstem traktatu pomiędzy Wielkim Królem Tudhalyią IV a Królem Kuruntą z Tarhuntasza. Ciekawostką jest też zakonserwowany fragment tkaniny oraz tabliczki z korespondencją między egipską królową Nefertari (żoną Ramzesa II) a hetycką królową Puduhepą (żoną Hattusiliego III), sporządzone po bitwie pod Kadesz, gdzie starły się potęgi Egiptu i Hetytów. Część poświęconą Hetytom uświetniają zabytki ze stolicy imperium – Hattuşa, w tym ceramiczne przedstawienia wież i murów, figurki bóstw, stemple władców.

Fot. 13. Naczynie ceramiczne z Kültepe.

Fot. 14. Zoomorficzne rytony z Kültepe.

Fot. 15. Sztylet z brązu z inskrypcją – imieniem króla Anitty.

Fot. 16. Zachowany fragment tkaniny z epoki brązu.

Fot. 17. Brązowa tabliczka z tekstem traktatu pomiędzy Wielkim Królem Tudhalyią IV a Królem Kuruntą z Tarhuntasza.

Salę poświęconą Frygijczykom –pierwszej dużej cywilizacji powstałej na zgliszczach imperium hetyckiego – otwiera rekonstrukcja tzw. grobowca Midasa z Gordionu. Znaleźć tu można,oprócz miłych dla oka zapinek frygijskich, drewniane i kościane plakietki zdobiące meble i uprzęże końskie jak również i naczynia rytualne oraz biżuterię. Dział kończy wielki posąg Bogini Matki Kybele, głównego bóstwa frygijskiego.

Fot. 18. Rekonstrukcja pochówku z grobowca Midasa z Gordionu.

Fot. 19. Brązowe okucia mebli frygijskich.

Fot. 20. Posąg bogini Kybele.

Zmierzając w kierunku końca sali, gdzie zaczyna kusić zapach kawy parzonej w kafejce, obejrzeć można zabytki urartyjskie i lidyjskie. Reprezentują je głównie ceramika i biżuteria. Pozostaje jeszcze do zwiedzenia centralnie położone pomieszczenie muzeum. Wchodząc w tajemniczy półmrok, po chwili orientujemy się iż jesteśmy otoczeni dziesiątkami reliefów, ortostatów i posągów. Uważna lektura tablic pozwala zorientować się, iż wystawiono tu zabytki z okresu brązu (Alacahöyük), okresu państw neohetyckich (Malatya, Karkamisz, Sakçagözü) oraz charakterystyczne dla królestwa Urartu (Altıntepe, Adilcevaz, Patnos, Van). Wśród nich znaleźć możemy m.in.: reliefy wojowników i ortostaty oraz monumentalny relief bogini Kubaby z Karkamisz, bazaltowe lwy z Sakçagözü, ortostaty z Bramy Sfinksów z Alacahöyük jak i kopię samych sfinksów, frygijskie reliefy ze zwierzętami z okolic Ankary i Środkowej Anatolii. Wyjątkowo dużo miejsca poświecono wykopaliskom w Alacahöyük, które były pierwszymi badaniami przeprowadzonymi przez tureckich archeologów (i przyniosły niesamowite odkrycia). Oprócz filmu o stanowisku, można obejrzeć wspomnianą już rekonstrukcję bramy Sfinksów, a ponadto makietę prezentującą zarys hatyckiego cmentarzyska i hetyckich budynków na stanowisku.

Fot. 21. Ortostat z grajkiem i akrobatami z Alacahöyük.

Fot. 22. Relief wojowników z Karkamisz.

Fot. 23. Neohetycki relief z Karkamisz.

Fot. 24. Ortostaty neohetyckie z Karkamisz.

Fot.25. Relief procesyjny z Karkamisz.

Fot. 26. Rekonstrukcja Bramy Sfinksów z Alacahöyük.

Naszą uwagę przykuły ponadto schody prowadzące poziom w dół. Na ich końcu zwiedzających wita posąg Dionizosa obwieszczający wejście do działu okresu greckiego i rzymskiego. Z samym posągiem wiąże się historia rodem z dobrego kryminału, mianowicie został on skonfiskowany w Szwajcarii a następnie badania w British Museum ujawniły, iż wykonano go w okresie hellenistycznym i wywieziono podczas nielegalnych wykopalisk w rejonie Burdur-Antalya. Po batalii sądowej zwrócono go stronie tureckiej by mógł w Ankarze być symbolem zwycięskiej walki z grabieżą zabytków i wielką jednostką muzealną jaką jest British Musem. W dwóch krótkich korytarzach umieszczono z jednej strony zabytki greckie, rzymskie i dział numizmatyczny (monety od greckich po otomańskie), a z drugiej znaleziska z wykopalisk w Ankarze. Niestety ta część „piwniczna” to najsłabsza część ekspozycji w muzeum. Okres grecki i rzymski to osiem gablot prezentujących kolejno: terakotowe figurki ludzi i zwierząt, ceramikę attycką, galacką, hellenistyczną i rzymską, grecką czerwonofigurową ceramiką anatolijską, małą rzeźbę statuaryczną, rzeźbę bóstw rzymskich, rzymską rzeźbę statuaryczną, stele wotywne z terenu Frygii, oraz pełne spektrum kształtów lampek oliwnych. Trochę mało, moim zdaniem i na zdecydowanie za małej przestrzeni. Pozytywnie na tym tle wyróżnia się kolekcja numizmatyczna obejmująca kilkaset monet i parę skarbów. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż obok awersów eksponowane są odlewy rewersów monet, co pozwala na pełne zapoznanie się z zabytkiem.

Fot. 27. Hellenistyczny posąg Dionizosa.

Fot. 28. Drobna grecka rzeźba portretowa.

Fot. 29. Skarb srebrnych monet.

Część poświęcona wykopaliskom w Ankarze obejmuje kolekcję ceramiki i szkła rzymskiego, drobnych zabytków ruchomych – biżuterii, brązów, zbioru figurek terakotowych oraz fragmentów posągów. Ekspozycję uzupełniają plansze ze zdjęciami wykopalisk z różnych stanowisk w Ankarze. Dział zamyka monumentalne popiersie cesarza Trajana, odkryte podczas prac na terenie łaźni rzymskich zbudowanych za czasów cesarza Karakalli w III w. n.e.

Fot. 30. Rzymskie szklane flakoniki znalezione w Ankarze.

Fot. 31. Wykopaliska w Ankarze – znaleziska rzeźb rzymskich.

Po kilkugodzinnym, zwiedzaniu można odpocząć w cieniu drzew na ławkach dziedzińca przed muzeum lub w jednej z trzech kafejek. Dla spragnionych wiedzy dostępna jest w muzeum biblioteka archeologiczna, do której wejście znajduje się powyżej budynku ekspozycyjnego. W ofercie sklepu muzealnego znaleźć można atrakcyjne pamiątki z przedstawieniami zabytków (sztandary z Alacahöyük), miniatury samych zabytków oraz książki. Część tych poświeconych Hetytom można dostać również od lokalnych sprzedawców w okolicach Boğazkale (Hattuşa) i innych stanowisk hetyckich.

Fot. 32. Przed biblioteką Muzeum Cywilizacji Anatolijskich.

Fot. 33. Taki mały, taki duży może pitos być.

Po odwiedzeniu muzeum można kontynuować zwiedzanie rzymskich pozostałości w Ankarze udając się w dół wzgórza Hisar w kierunku zachodnim, zagłębiając w wąskie i głośne uliczki dzielnicy Ulus. Kryje ona pozostałości świątyni Augusta i Romy, term rzymskich, wodociągu rzymskiego, kolumnę Juliana oraz teatr rzymski (łatwy do ominięcia podczas przemierzania Hisarparki Caddesi).

Fot. 34. Diabeł tkwi w szczegółach.

Anadolu Medeniyetleri Müzesi

http://www.anadolumedeniyetlerimuzesi.gov.tr

Gözcü Sokak No:2 06240 Ulus, Ankara

Czynne: 8:30-17:30

Wstęp: 15TL

Przewodnik audio: 5TL (wymagany dowód tożsamości w zastaw)

Czas zwiedzania: 1h (powoli), 3h (z dokładnym fotografowaniem)

Odpowiedzi: 10 to “Muzeum Cywilizacji Anatolijskich – Ekspedycja Turcja 2010”

  1. Napisałem, że jest to ostatni z trzech fotoreportaży – myliłem się, będą jeszcze przynajmniej dwa – radujmy się. (PW)

  2. Jeszcze – jak dobrze liczę – 4. Przynajmniej z Ekspedycji Turcja 2010. Potem zaczniemy obrabiać zaplecze polskim jednostkom muzealnym w cyklu Archeologiczny Przewodnik Muzealny. Fir!

  3. buahahaha nie uwolnicie się !!

  4. Może warto byłoby zrobić mały wpis informujący o tym cyklu o muzeach ??? Skontaktować się z pracownikami różnych muzeów? Można zacząć od Warszawy, jest tu PMA, Muzeum Nardodowe, Muzeum w Pruszkowie i pewnie coś jeszcze o czym nie wiem. (PW)

  5. Myślę, że możemy dać o tym informację przy okazji notki o Sukiennicach jakoś pod koniec przyszłego tygodnia. Może i zakładkę po prawej z muzeami wtedy się stworzy?
    Co do kontaktowania się z pracownikami, to nie wiem jaki byłby w tym sens. Tzn jeżeli zależałoby nam na prywatnym zwiedzaniu to nie widzę problemów, ale w moim przekonaniu to powinien być cykl ze spojrzeniem z poziomu zwykłej osoby odwiedzającej. A że profil muzeów jest archeologiczny i autorzy tekstów to archeolodzy wiedzący więcej o danych zabytkach niż zwykli odwiedzający w weekend pan Gieniek z żoną Helą i dziećmi to artykuły mają swój specyficzny charakter. Myślę, że kontaktować się można/trzeba tam, gdzie nie można robić zdjęć – jak PMA w Warszawie. Pruszków mamy obfotografowany a Narodowe chyba zamyka galerie😛
    W każdym razie ja mam taki punkt widzenia. Zapraszam do rozwiania moich wyobrażeń🙂

  6. Narodowe się otwarło znów-oni tak mają. Będziemy sie musieli wybrac w wolną niedzielę.
    nio i tak jak Marcin napisał – to ma być info bez naukowego tonu, dla laików ale tez dla tych co chca szybko zoabczyć czy warto.

  7. […] komory grobowej z tzw. grobowca Midasa z Gordionu, którą przyszło już nam zobaczyć w Ankarze w Muzeum Cywilizacji Anatolijskich. Jednak w Stambule gablota jest lepiej oświetlona, przez co zabytki są bardziej widoczne. Brakuje […]

  8. And it generates a higher harvest of the foods involved. Aquaponics is really a
    combination of growing fish or aquaculture, and growing plants without soil
    or hydroponic. It is very important which you know what is inside the water prior to deciding to expose either fish
    or factories to it.

  9. You are so interesting! I do not believe I’ve
    truly read through something like this before. So great to find somebody with
    some original thoughts on this subject matter. Seriously.. thank you for
    starting this up. This site is one thing that is needed on the
    web, someone with some originality!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: