Anaglif

Autor: Agata Klimczyk

Dla archeologów, którzy są zainteresowani stworzeniem ciekawego, niekosztownego widoku 3D dowolnego obiektu, dobrym rozwiązaniem jest wykorzystanie anaglifów. Anaglif (Rys. 1) to „jeden z typów rysunku lub fotografii stereoskopowej, dający złudzenie trójwymiaru podczas oglądania za pomocą specjalnych, najczęściej czerwono-cyjanowych (turkusowych), okularów“ (więcej na: http://pl.wikipedia.org/wiki/Anaglif, http://en.wikipedia.org/wiki/Anaglyph_image ).

Rys. 1 a) Para zdjęć (źródło: wikipedia); b) Przykładowy anaglif (źródło: wikipedia); c) Zasada widzenia stereoskopowego w oparciu o anaglify (źródło: http://www.rkm3d.com/)

Metoda tworzenia tych obrazów jest znana od dawna, jednak w praktyce, stosowana przez wąskie grono pasjonatów. Obecnie zastąpiona została przez bardziej wyszukane metody wizualizacji przestrzeni, takie jak: modelowanie chmury punktów pochodzącej z pomiarów skanerem laserowym, tworzenie modeli 3D z wykorzystaniem technik fotogrametrycznych itd. Metody te dostarczają wysokiej klasy produktów o dużym potencjale kartometrycznym, a zgromadzone we wspólnym systemie informacji o obiekcie, umożliwiają wiele analiz. W przypadku małych projektów, realizowanych minimalnym kosztem, takie rozwiązania pomiarowe często nie są potrzebne.

Do stworzenia dokumentacji wystarczają proste pomiary geodezyjne i generowane na ich podstawie mapy. Warto, w ramach uzupełnienia informacji o takim obiekcie, wykonać także anaglify. Zawierają one w sobie więcej informacji niż pojedyncze zdjęcie, ponieważ umożliwiają obserwację głębi. Dołączone do dokumentacji, pozwalają w pewnym sensie na realny kontakt z daną przestrzenią. Z powodzeniem mogą być wykorzystywane do prezentacji stanowisk archeologicznych lub archiwizowanych obiektów osobom, które nigdy nie miały z nimi styczności. Takie obrazy pełnią wtedy rolę edukacyjną. Aby mogły również pełnić rolę pomiarową, konieczne jest posiadanie specjalistycznego, fotogrametrycznego oprogramowania (dla przykładu programu LISA) do ich przetworzenia. Ten temat zostanie poruszony w innym artykule. Skupiając się zatem jedynie na funkcji edukacyjnej, możliwe jest wykonanie anaglifów bardzo niskim kosztem.

Potrzebny sprzęt to:

1) aparat fotograficzny (lub dwa aparaty),

2) komputer wraz z programem umożliwiającym połączenie pary zdjęć,

3) okulary anaglifowe do obserwacji stereoskopowej (3D).

Zadanie sprowadza sie do wykonania dwóch zdjęć (lub ich sekwencji) w krótkim odstępie czasu (te same warunki ekspozycji), ze stanowisk aparatu oddalonych od siebie o odległość nazywaną bazą fotografowania i przy możliwie takiej samej orientacji kątowej aparatu – to samo pochylenie itp. (drugie stanowisko fotografowania ma być kopią pierwszego, jedynie przesuniętą o odległość bazową). Zdjęcia można wykonać jednym aparatem – przenosząc go z miejsca na miejsce, dwoma aparatami ustawionymi na oddzielnych statywach, dwoma aparatami (Rys.2) przytwierdzonymi do stabilnej szyny (sposób najbardziej precyzyjny) itd. Podobna geometria zdjęć to podstawa uzyskania prawidłowego wyniku (więcej o praktycznej stronie wykonania zdjęć : http://www.3d-hobby.com.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=52:jak-si-robi-anaglifa-czyli-jak-zrobi-foto-3d&catid=35:anaglyph&Itemid=55 ).

Rys. 2 Dwa aparaty umieszczone na wspólnej ramie

Przykładowy program, w którym możliwe jest połączenie zdjęć, to Stereophoto Maker. Jest to program darmowy (dostępny w internecie na stronie: http://stereo.jpn.org/eng/stphmkr/), bardzo prosty w obsłudze. Zdjęcia wystarczy wprowadzić do aplikacji, założyć okulary do obserwacji stereoskopowej (np czerwono-cyjanowe) i za pomocą suwaków (pozwalających na obrót zdjęć oraz ich wzajemne przesuniecie) zdjęcia ułożyć tak, aby było widać obraz 3D (więcej o pracy z programem: http://www.3d-hobby.com.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=52:jak-si-robi-anaglifa-czyli-jak-zrobi-foto-3d&catid=35:anaglyph&Itemid=55 ).

Prawidłowo wygenerowany anaglif można wydrukować. Jest on wartościowym dodatkiem do każdego projektu. W dziedzinie archeologii ten fakt potwierdza praca Guido HEINZ, który anaglifów użył do szybkiej wizualizacji położenia szkieletu konia (Rys.3) w grobowcu pierwszego cesarza Chin Qin Shi Huang (pełny opis projektu w referacie: „Combination of photogrammetry and easy-to-use non-metric methods for the documentation of archaeological excavation” G.Heinz)

Rys.3 Zrzut z programu CRANAG 3D z widocznym anaglifem (źródło: praca G. Heinz)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: