Archiwum dla zdjęcia archiwalne

Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Kerczu

Posted in Archeologiczny Przewodnik Muzealny with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 20 Wrzesień 2011 by wodolot

Na odległych rubieżach wschodniej Europy można odnaleźć jeden z najciekawszych archeologicznie terenów, gdzie przez wieki krzyżowały się szlaki handlowe i przebiegała granica stref wpływów różnych potęg politycznych. Mowa o współczesnym mieście Kercz na wschodnim skraju Półwyspu Krymskiego. Przez wieki Kercz, choć pod różnymi nazwami, był wrotami Morza Azowskiego, a jego lokalizacja na styku cywilizacji wielokrotnie sprowadzała na miasto zniszczenie.

Fot. 1 – Wzgórze Mitrydatesa (widok z podnóża Schodów Mitrydatesa z Placu Lenina).

Osadnictwo  w okolicy jest poświadczone archeologicznie już dla XVII-XV wieku p.n.e. Historia miasta sięga jednak VII w. p.n.e., kiedy greccy koloniści z Miletu założyli u ujścia rzeki Melek-Czesme polis Pantikapajon na tzw. Górze Mitrydatesa. Pantikapajon podporządkował okoliczny teren a w początkach V w. p.n.e był już stolicą Królestwa Bosporańskiego. Na przełomie II-I wieku p.n.e., za rządów Mitrydatesa VI Eupatora, Pantikapajon stał się stolicą potężnego Królestwa Pontu. Miasto przeżywające okres prosperity stało się łakomym kąskiem dla okolicznych ludów koczowniczych – w I wieku n.e. ucierpiało z powodu najazdu Ostrogotów a następnie Hunów. W VI w. n.e. z rozkazu cesarza Justyniana I w mieście – zwanym już wtedy Bospor –  wybudowano cytadelę bizantyjską, dzięki której udało się odeprzeć ataki Turków i Hunów. Jednakże w VII w. Chazarowie zdobyli Bospor i zmienili nazwę miasta na Karcza. W X w. miasto było już słowiańską osadą o nazwie Korczew. W XIII w. przez okolicę przetoczyli się Mongołowie, po których władzę nad okolicą przejęli Genueńczycy, którzy z kolei założyli kolonię Cerco. Pod koniec XV w. miasto przeszło w ręce Imperium Osmańskiego i służyło jako targ niewolników, okazjonalnie cierpiąc najazdy Kozaków zaporoskich. Z tego okresu pochodzi znajdująca się na wschód od miasta turecka twierdza Jenikale, strzegąca niegdyś przesmyku wiodącego na Morze Azowskie. Po zawarciu traktatu w Küçük Kaynarca w 1774r. Kercz przeszedł pod władanie Cesarstwa Rosyjskiego i pozostaje pod wpływem państw bloku (post-)sowieckiego do dziś. Przez ten okres Kercz był świadkiem wielu batalii, m.in.: Bitwy o Przesmyk Kerczeński – zwycięstwa wybitnego taktyka, admirała Fiodora Uszakowa, nad siłami tureckimi, dewastacji z rąk sił brytyjskich podczas Wojen Krymskich w 1855r., czy horrorów okupacji nazistowskiej, podczas której zginęło ok. 15000 cywilów, czego świadkiem są przerażające Kamieniołomy Adżymuszkańskie, gdzie Niemcy użyli gazów bojowych przeciwko partyzantom i cywilom.

Fot. 2 -Widok ze szczytu Góry Mitrydatesa na Zatokę Kerczeńską (zdjęcie panoramiczne).

Współcześnie Kercz jest rozległym, zindustrializowanym miastem, służącym jako węzeł komunikacyjny turystom udającym się do licznych kurortów nad Morzem Azowskim. Jednakże tym, którzy postanowią spędzić w nim trochę czasu, Kercz oferuje szereg archeologicznych atrakcji, których esencję możemy odnaleźć w miejskim Muzeum Historyczno-Archeologicznym.

Fot. 3 – Fasada Muzeum (źródło: Panoramio, autor: Oleksa Haiworonski)

Fot. 4 – Lapidarium w Muzeum (źródło: Panoramio, autor: iffshevtsov)

Muzeum położone jest przy ulicy Swierdłowa, na południe od Góry Mitrydatesa, ok. 2,5km marszu przez miasto z dworca autobusowego. Ekspozycja zajmuje dwa piętra, ponadto na tyłach budynku znajduje się lapidarium z fragmentami rzeźb i elementów architektonicznych z okolicznych greckich stanowisk. W muzeum panuje standardowy, klasyczny styl prezentowania materii wystawienniczych. Pewnym utrudnieniem w odbiorze jest przedstawianie treści tylko w języku rosyjskim. Po przejściu przez kasę i szatnię zwiedzanie rozpoczyna się od sali poświęconej najwcześniejszej obecności człowieka na Półwyspie Kerczeńskim. W pierwszej sali zaprezentowano m.in. znaleziska z okresu Mezolitu, Neolitu i Eneolitu – są to głównie narzędzia krzemienne i kamienne toporki oraz przedmioty wykonane z rogu i kości. Znaleźć można również paciorki z muszli, przęśliki i ciężarki tkackie czy proste naczynia ceramiczne. By lepiej zrozumieć początki bytności ludzi w tym rejonie, możemy posiłkować się mapą przedstawiającą najwcześniejsze stanowiska archeologiczne Półwyspu. Innym ciekawym znaleziskiem tu zaprezentowanym, pochodzącym z epoki brązu są bliźniacze, kamienne płaskorzeźby z Tyritake. Przedstawiają  one w bardzo geometryczny sposób ludzkie postacie.

Fot. 5 – Najstarsze stanowiska osadnicze Kerczu.

Fot. 6 – Antropomorficzne kamienne płaskorzeźby z Tyritake.

Fot. 7 – Wnętrze muzeum.

Kolejna sekcja wystawy pokazuje znaleziska związane z wielką kolonizacją grecką. Amfory, ceramika w stylu morskim, protogeometryczna i czarno figurowa, flakony, miecze i terakotowe figurki dają zróżnicowany obraz kultury materialnej przybyszów greckich. Zasięg i kierunek wielkiej kolonizacji obrazuje umieszczona na ścianie mapa. Jedna z gablot zawiera przedmioty pochodzące z pochówków odkrytych w kurhanów „Tri Brata” podczas wykopalisk w latach 1965-67. Są to datowane na IV w. p.n.e. brązowe lustra, paciorki, bransolety, naczynia ceramiczne, uprząż końska czy w końcu imponujący miecz. Stąd następuje mniej drastyczne przejście do sekcji poświęconej Państwu Bosporskiemu i jej greckich osad, z których główną rolę odgrywał potężny Pantikapaion. Warto zwrócić uwagę na monumentalną inskrypcję z III w. będącą spisem mieszkańców Nimfajonu, wspaniałe okazy ceramiki czarno figurowej, fragmenty prasy do wina, kamienne kotwice oraz szereg drobnych przedmiotów – biżuterię, fibule, sprzączki, zawieszki i narzędzia.

Fot. 8 – Czarnofigurowa ceramika grecka.

Fot. 9 – Znaleziska z kurhanu „Tri Brata”.

Fot. 10 – Inskrypcja będąca spisem obywateli Nimfajonu.

Fot. 11 – Ceramika grecka.

Część ekspozycji poświęconą Pantikapajonowi odcina wielkie płótno przedstawiające izometryczną rekonstrukcję starożytnej polis. Zawieszono ją tak, by zasłaniała okna od strony południowej, przez co z jednej strony silne światło prześwieca przez włókna lekko utrudniając oglądanie, ale z drugiej rzuca przyjemny półcień na zgromadzone w sali zabytki. Wśród tych są pochodzące z Góry Mitrydatesa ceramiczne naczynia greckie, rzeźba Nike z II w. p.n.e., rury ceramiczne, półkapitele, fragmenty elementów i dekoracji architektonicznych ułożone tak, by oddać ich pierwotne przeznaczenie. Warto wśród nich zwrócić uwagę na fragment hypocaustum.

Fot. 12 – Rekonstrukcja rysunkowa akropoli Pantikapajonu.

Fot. 13 – Aranżacja elementów architektonicznych.

Następna sala poświęcona jest różnym aspektom handlu greckiego na terenie Morza Czarnego – podkreśla to obecność ogromnej kotwicy kamiennej z I w. p.n.e. Duża mapa w dostępny sposób obrazuje zasięg eksportu i charakter wysyłanych z Krymu towarów, którym poświęcono osobne gabloty. Interesująca instalacja przedstawia ułożenie amfor pod pokładem statku, a ponadto połączona jest ze znaleziskami antycznych monet, wśród których warto zwrócić uwagę na emisje Pantikapajonu.

Fot. 14 – Kotwica kamienna.

Fot. 15 – Aranżacja amfor i monet.

W dalszej części wystawiono przedmioty odkryte na okolicznych greckich stanowiskach, m.in. w Tyritake czy Artemizjonie. Są wśród nich amulety, naczynia ceramiczne, wyroby szklane, lampki oliwne, biżuteria, przedmioty z kości – plakietki, grzebienie, ostrza, łyżki, itd. Kolejną sekcję poświęcono bóstwom greckim, które przedstawione są w rzeźbach, płaskorzeźbach i figurkach terakotowych. Znalazło się też miejsce dla rekonstrukcji pochówku szkieletowego oraz dla dwóch czaszek (podpisanych jako sarmackie) noszących ślady intencjonalnego zniekształcenia. Ostatnimi rzeczami, na które należy zwrócić uwagę na tym piętrze są wystawione w ostatniej sali stele nagrobne, ołtarzyki, inskrypcje kamienne, fragmenty rzeźb oraz ornamentacyjne aplikacje kamienne i terakotowe.

Fot. 16 – Przedmioty kościane.

Fot. 17 – Biżuteria.

Fot. 18 – Zawieszki i amulety.

Fot. 19 – Naczynia szklane i lampki oliwne.

Fot. 20 – Czaszki sarmatów poddane modyfikacjom.

Fot. 21 – Znaleziona w 1911r. stela nagrobna ze Wzgórza Mitrydatesa datowana na I poł. I wieku n.e.

Aby przejść do dalszej części ekspozycji trzeba wejść po schodach na pierwsze piętro. Tam, w przejściu, umieszczone są gabloty poświęcone najwcześniejszym wykopaliskom na terenie Półwyspu oraz pionierom i najznamienitszym badaczom jego antycznych miast. Warto zatrzymać się przy nich na chwilę, aby popatrzeć na zdjęcia i zobaczyć jak m.in. wyglądała praca archeologów na początku XX wieku.

Fot. 22 – Archiwalne zdjęcie wykopalisk na terenie Pantikapajonu.

Ekspozycja na II piętrze poświęcona jest głównie znaleziskom okresu późno antycznego, bizantyjskiego i późniejszych. Wśród zabytków dominują przede wszystkim drobne przedmioty metalowe oraz zabytki kamienne. Warto zwrócić uwagę na bizantyjskie sprzączki, zapinki palczaste i kamienne formy do ich odlewu, bransolety, amulety i biżuterię oraz kolekcję bizantyjskich monet. Zabytki kamienne to głównie stele z inskrypcjami, inskrybowane kolumny oraz formy odlewnicze i żarna kołowe. Dalsza sekcja wystawy zawiera fragmenty kolorowo glazurowanych naczyń, kafli oraz elementy dekoracji architektonicznej z zachowaną farbą.

Fot. 23 – Biżuteria i sprzączki bizantyjskie.

Fot. 24 – Monety.

Fot. 25 – Kolekcja astragali.

Ostatnia sala zawiera znaleziska z najmłodszych okresów, związane z napływem bądź najazdami na te ziemie ludów koczowniczych. Wśród zgromadzonych tu zabytków znajduje się m.in. uzbrojenie tatarskie, okucia uprzęży końskiej, astragale i krzesiwo z XII w., szyszak z VI w. Wystawę zamyka gablota zawierająca przegląd cybuchów tureckich fajek z XVIII w.

Fot. 26 – Cybuchy XVIII-wiecznych fajek tureckich.

Spragnionym jeszcze większej dozy archeologicznych wrażeń możemy polecić wspięcie się monumentalnymi XIX-wiecznymi Schodami Mitrydatesa na Wzgórze Mitrydatesa, na którym zlokalizowana jest starożytna akropola Pantikapajonu. Na wzgórzu trwają co roku wykopaliska, dzięki czemu każda wizyta jest jedyna w swoim rodzaju, jeżeli chodzi o możliwość zaobserwowania prawdziwych greckich struktur architektonicznych. U podstawy schodów znajduje się najstarszy w Ukrainie kościół – wzniesiona w 717r. n.e. Cerkiew Jana Chrzciciela.

Fot. 27 – Cerkiew Jana Chrzciciela.

Fot. 28 – Wykopaliska na terenie Pantikapajonu.

Na peryferiach miasta znajduje się kilka ważnych greckich osad, na których prowadzone były lub nadal są badania archeologiczne – Mirmeki na wschodzie, Tyritake i Nimfajon na zachodzie. Interesująca są też ruiny tureckiej twierdzy Jenikale. Jej najciekawszym miejscem jest zachowany zachodni bastion natomiast w głębi twierdzy można spotkać wykrywaczowców lub mieszkańców Kerczu rekreacyjnie palących ogniska. Kercz i jego okolice słyną również z kurhanów, z których najciekawsze z punktu turystycznego są Kurhan Carski nieopodal Kamieniołomów Adżamuszkańskich oraz Kurhan Melek-Czesmienski graniczący z dworcem autobusowym – oba udostępnione dla zwiedzających.

Fot. 29 – Kurhan Melek-Czesmienski wkomponowany w zaplecze dworca autobusowego.

Fot. 30 – Kurhan Carski.

Fot. 31 – Twierdza Jenikale.

W wielu przewodnikach jako interesujące miejsce z punktu turystycznego jest wymieniona również Świątynia Demeter, jednakże nie dajcie się oszukać ludziom, którzy piszą o czymś, czego nie widzieli. Świątynia faktycznie została odkryta i znaleziono w niej znakomite freski, jednakże miejsce po niej obecnie wyznacza bardzo skutecznie schowany między blokami betonowy placyk, pozbawiony jakichkolwiek śladów informujących o przeszłości tego miejsca. My trafiliśmy nań po długich poszukiwaniach i wypytywaniu ekspedientek w okolicznych sklepach. Kercz to miejsce, które na pewno was zaskoczy w obie strony.

Fot. 32 – Miejsce gdzie stała świątynia Demeter.

Muzeum Historyczno-Archeologiczne
Историко-археологический музей
ul. Swierdłowa 22 (dojazd z dworca autobusowego marszrutami 5, 6, 19 do ostanowki Музей)
http://www.kerch-museum.com

Czynne: Wto-Sob, 10-18; nieczynne w poniedziałki oraz ostatnie środy miesiąca
Wstęp: dzieci 10UAH (ok. 4zł), dorośli 20 UAH (ok. 8zł)
Czas zwiedzania: 30-90min

Autor: Marcin Jaworski
Zdjęcia: Marcin Jaworski, Alicja Wrotek

Miasto ruin

Posted in Ciekawostki, Sekcja lotnicza, Tajemnice Warszawy with tags , , , , , , , , , , on 6 Sierpień 2010 by wodolot


www.miastoruin.pl

Od 1 sierpnia 2010 w Muzeum Powstania Warszawskiego można oglądać trójwymiarowy film pt.: „Miasto ruin”. W produkcji filmu wykorzystano m.in. 600 sowieckich fotografii powojennej Warszawy i 2 fotoplany z 1945 i 1947 r.

Zgodnie z założeniami twórców miasto miało zostać „zbudowane” na ortofotomapie wykonanej w 1945 r. o której wspominaliśmy we wpisie „Wczoraj dziś i jutro Warszawy”. Mapa ta została umieszczona a propos nowej opcji w programie Google Earth, która pozwala na przeglądanie archiwalnych zdjęć lotniczych i satelitarnych. Oto przykład jak wielki potencjał posiada m.in w archeologii:

Warszawa – Plac Bankowy i okolice w 1935r.

Warszawa – Plac Bankowy tuż po wojnie w 1945. Z tych samych zdjęć korzystali twórcy filmu „Miasto Ruin”

Plac Bankowyw 2009r.

Ortofotomapa z 1945 r. obiektywnie przedstawia obraz zniszczeń Stolicy bezpośrednio po jej wyzwoleniu. Pokazuje jaki w był wtedy stan infrastruktury, zabytków architektury i poszczególnych budynków. Widoczne są na niej wyraźne ślady działań wojennych (okopy, stanowiska artylerii, linie umocnień i barykady), celowych bombardowań i metodycznych zniszczeń całych kwartałów zabudowy (szczególnie getta).

Całość jest dostępna za darmo do przeglądania w programie Google Earth, do czego gorąco zachęcam.

PW

Warszawa jakiej nie pamiętamy

Posted in Ciekawostki, Tajemnice Warszawy with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 14 Maj 2010 by wodolot

Autor : Alicja Wrotek

Swego czasu, a było to dawno temu, bo aż w liceum, przygotowywałam pracę o Warszawie z przełomu wieków. Narodziło się moje większe zainteresowanie dziejami rodzinnego miasta. Śledzenie tego jak to wyglądało kiedyś często wywoływało łezkę w oku.

Niestety Warszawa w swoich dziejach przeżyła szereg zniszczeń, a te największe w czasie II wojny światowej. Dzisiejsza Warszawa to tak naprawdę miasto 60-letnie. Na szczęście świadectwa tej dawnej architektury pozostały i na szczęście są ludzie, którzy dbają o to by szersza publiczność, przede wszystkim młodsze pokolenia miały okazję zobaczyć Warszawę sprzed lat.

W Internecie znajdziecie dużo stron i blogów poświęconych varsavianistyce (szereg zagadnień dotyczących Warszawy), część z nich zawiera naprawdę fantastyczne fotograficzne perełki i wszelkie ciekawostki. Niestety badanie dziejów Warszawy nadal jest domeną historyków lub pasjonatów, albo ludzi sentymentalnych, a szkoda.

Myślę, że będąc rdzennym warszawiakiem albo przebywając tu 5 lat, czasem i dłużej w trakcie studiów dobrze jest wiedzieć coś więcej i z tą wiedzą przejść się przez miasto.

Tym którzy jeszcze nie mieli okazji trafić na tą stronę chciałam polecić: http://www.warszawa1939.pl/index_fotoplany.php?r1=con&r3=kozla .

Został tam umieszczony plan Warszawy, nie obejmuje całego miasta, ale przynajmniej te najważniejsze części. Po otwarciu linka, ukazuje się strona a tam komenda „Po kliknięciu na wybrany obszar miasta otworzy się fragment fotoplanu z zaznaczonymi opracowanymi budynkami„. Część budynków z kwadratu została oznaczona kolorami według, których można zobaczyć czy te jeszcze istnieją, czy powstały po 35 roku, czy może zostały zburzone. Przy większości znajdują się także informacje-co to za budynek, adres i stare zdjęcia.

Przeglądarka może nie wspierać wyświetlania tego obrazu.Fot.1 wycinek ze strony obejmujący Nowy Rynek

Godne polecenia są również strony:

http://warszawa.przedwojenna.prv.pl/

http://www.starawarszawa.pl/

Często warto śledzić różnorakie fora, takie jak:

http://www.sielce.waw.pl/forum/ulica-belwederska-t318.html gdzie wypowiadają się miejscowi patrioci, prawdziwi miłośnicy dziejów Warszawy, archeolodzy „kopiący” w archiwaliach.

Dla leniuchów: Google Earth wzbogacił się o zestaw historycznych zdjęć lotniczych obrazujących ponad 30 europejskich miast w czasie II wojny światowej. Zdjęcia większości wykonano w 1943 r. Dla Warszawy – udostępniono zdjęcia zarówno z 1935 jak i 1945 roku, dzięki czemu można łatwo porównać miasto sprzed wojny oraz skalę zniszczeń po jej zakończeniu. Wystarczy na pasku chronologicznym przesunąć myszką i znajdujemy się w stolicy sprzed lat.

A na deser:

Fot.2 Fontanna w Ogrodzie Saskim przed wojną, w tle Pałac Saski.

Bank Polski – kolejny rozdział stuletniej historii

Posted in Ciekawostki, Sekcja lotnicza, Sekcja nieinwazyjna, Tajemnice Warszawy with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 2 Maj 2010 by wodolot

Budynek Banku Polskiego przy ulicy Bielańskiej powstał w 1911 r. wg projektu Leontija Benoit, rosyjskiego architekta, znanego z projektów licznych obiektów sakralnych i mauzoleów, w tym Soboru św. Aleksandra Newskiego zburzonego po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918r.

Budynek zbudowano na miejscu mennicy królewskiej Stanisława Augusta zbudowanej w 1766 r., a zamkniętej po 3. rozbiorze. Aranżując mennicę, kompleks pałacowy z drugiej połowy XVII wieku zaadaptowano na kantory, składy kruszcu, skarbiec, a na piętrze apartamenty dyrektora mennicy. Samą fabrykę zlokalizowano natomiast w budynku ujeżdżalni koni sąsiadującej z pałacem. Oprócz złotych, srebrnych i miedzianych monet bito tam także medale i ordery.

Mennica funkcjonowała po 1810 r., a w czasie Królestwa Polskiego bito tam bilon na nowoczesnych prasach sprowadzonych z Petersburga. 5 października 1867 r. mennicę zamknięto, a urządzenia przewieziono z powrotem do Petersburga. Co ciekawe, pod zaborami w latach 1864-1916 w Polsce nie wybito ani jednej monety przeznaczonej dla Polski, a ponadto w latach 1864-1867 w Mennicy Warszawskiej, aż do jej zamknięcia, bito monety z datą 1840. W 1907 r. budynek mennicy przy Bielańskiej został rozebrany. Cztery lata później stanął tam budynek projektu L. Benoit.

Fot.1 – Budynek Banku Polskiego w 1935 r. (źródło Google Earth)

Czytaj dalej

Gołębie a rekonesans lotniczy

Posted in Ciekawostki, Sekcja lotnicza with tags , , , , , , on 2 Kwiecień 2010 by wodolot

Gołębie pocztowe z mini aparatami – przyszłość polskiej archeologii lotniczej?

W 1903r. roku aptekarz bawarski Julius Neubronner opracował metodę wykorzystania gołębi pocztowych do zwiadu lotniczego. Wcześniej używał ptaków do wysyłania ważnych składników chemicznych potrzebnych do produkcji lekarstw. W ten sposób odkrył, że gołębie mogą z łatwością lecieć z obciążeniem sięgającym do 100g. Opracował więc mini aparat fotograficzny z samowyzwalaczem, który ważył 70g i był przyczepiany do klatki piersiowej ptaków. Z czasem o tym odkryciu dowiedziało się wojsko i w ten sposób powstał „Bawarski Korpus Gołębiowy”.

Dla tych, którzy chcieliby wprowadzić prospekcje lotniczą w archeologii na szerszą skalę : nie zniechęcajcie się kosztami takiego przedsięwzięcia! Gołębi w Polsce pod dostatkiem!

Julius Neubronner oswaja swojego ulubionego gołębia Siegfrieda z mini aparatem.

Zdjęcia wykonane z lotu ptaka, z aparatu przyczepionego do gołębia pocztowego. Niestety fotograf nie opanował wtedy jeszcze sztuki kadrowania, za co został zapewne surowo zdyscyplinowany (widoczne skrzydła).

PW

„Wczoraj, dziś i jutro Warszawy”

Posted in Ciekawostki, Tajemnice Warszawy with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , on 8 Luty 2010 by wodolot

23 września 1939, po raz ostatni w eter poszły osławione słowa Stefana Starzyńskiego:

„Chciałem by Warszawa była wielka. Wierzyłem, że wielka będzie. Ja i moi współpracownicy kreśliliśmy plany, robiliśmy szkice wielkiej Warszawy przyszłości. I Warszawa jest wielka. Prędzej to nastąpiło, niż przypuszczano. Nie za lat pięćdziesiąt, nie za lat sto, lecz dziś widzę wielką Warszawę. Gdy teraz do was mówię, widzę ją przez okna w całej wielkości i chwale, otoczoną kłębami dymu, rozczerwienioną płomieniami ognia, wspaniałą, niezniszczalną, wielką, walczącą Warszawę. I choć tam gdzie miały być wspaniałe sierocińce gruzy leżą, choć tam gdzie miały być parki dziś są barykady gęsto trupami pokryte, choć płoną nasze biblioteki, choć palą się szpitale – nie za lat pięćdziesiąt, nie za lat sto, lecz dziś Warszawa broniąca honoru Polski jest u szczytu swej wielkości i sławy.”

Od niedawna w programie Google Earth można oglądać archiwalne zdjęcia lotnicze i satelitarne niektórych obszarów. Jednym z niewielu takich terenów w Polsce jest Warszawa. Zbiór fotografii jest z dnia na dzień coraz bogatszy. Dotychczas udostępniono zdjęcia stolicy z końca 1935 i 1945 roku. Mimo, że odstęp czasu to tylko 10 lat, wojna, której poligonem stała się między innymi Warszawa, zniszczyła niemal doszczętnie urokliwą architekturę miasta. Spadziste ceramiczne dachy zapadły się i oczom fotografów w 1945 roku ukazały się zgliszcza Warszawy. Zrobione wtedy zdjęcia, można teraz obejrzeć za darmo w internecie.

Ruiny Warszawy w 1945 r. Okolice pl. Zawiszy.

Zdjęcia te są cennym źródłem informacji, ukazują jednak nie tylko wielkie spustoszenie jakie przyniosła ze sobą II Wojna Światowa. Są także dowodem na to jak wydarzenia historyczne wpływają na otaczającą nas przestrzeń i rzeczywistość. Nie spełniają tylko funkcji dokumentalnej, ukazującej plan i stan miasta z dawnych czasów, pozwalają lepiej zrozumieć pewne zdarzenia. Niewątpliwie każdy z nas widział zdjęcia ruin powojennej Warszawy, jednak dopiero tak szerokie spojrzenie wyraźnie i dobitnie ukazuje dramatyczne realia tamtych czasów.

=============

Stare Miasto

Warszawska starówka przed wojną. 1935r.Podczas Powstania Warszawskiego w 1944r. starówka przestaje istnieć. Zamek Królewski zostaje całkowicie zrównany z ziemią.Odbudowana w latach 1970′ starówka jest jedną z głównych atrakcji turystycznych w Warszawie. 2009 rok.

=============

Pałac Saski

Pałac Saski przed wojną w 1935 r.Ruiny Pałacu Saskiego po wysadzeniu przez Niemców. Rok 1945.Badania archeologiczne w tym samym miejscu. Na zdjęciu widać odsłonięte fundamenty dawnego założenia pałacowego. 2007 rok.Obecny pl. Piłsudskiego

=============

PKiN

Jak wyglądała Warszawa przed wybudowaniem Pałacu Kultury i Nauki? Rok 1935.Właśnie w tym miejscu nowa władza postanowiła wybudować budynek, który obecnie jest znakiem rozpoznawczym Warszawy. Rok 1945.Obecny pl. Defilad i PKiN

=============

Most Poniatowskiego

Most Poniatowskiego w 1935r.Most Poniatowskiego w 1945r.Most Poniatowskiego obecnie.

=============

Bielany

Rok 1945. Bielany; skrzyżowanie ulic Żeromskiego i Marymonckiej.Dawny PKS Marymont. Po prawej stronie widoczny nieistniejący już dworzec PKS. Na polanie pomiędzy ulicami rozbił się cyrk. 2002 rok.Budowa stacji metra Słodowiec. 2007 rok.Metro Słodowiec obecnie.

PW

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 497 other followers

%d bloggers like this: